Nadat ik had leren sturen in de Austin, leren gasgeven en remmen in een Daf 66 (van een tante), leren schakelen op Garelli brommers en later in de Ford Transit had ik in mum van tijd mijn rijbewijs maar mij  eerste echte auto zou nog lang duren. De auto’ s waren van de zaak en heb na de Transit nog lang in de Sierra gereden. Op een gegeven moment was ik daar op uitgekeken en mijn eigen zaak ging goed. Vrij spontaan kocht ik de Alfa 166 met een 3 liter V6 en de liefde was er ineens weer. Tsja, Alfa dat geluid, design, comfort, luxe, het is nog steeds de mooiste die ik heb gehad. Later iets gekieteld met o.a. andere nokkenassen. Nu weet ik dat het de beste atmosferische V6 was die ooit gebouwd is. In z’n 3 reed ik gewoon automaat van 0 tot 160. Zijn hoekige ontwerp gaf bijzonder veel ruimte en toch was ie heel stil en alles elektrisch. Kan er nog lyrisch van worden!

 

Tussen de blik onder de motorkap van de Giulia en de mijn eerste auto lag nog een “brommer” tijd.

Dat Italiaanse is blijven hangen want vanaf mijn 14de was ik verslaafd aan Garelli brommers; mooi motorblok, buizenframe en logische techniek. Dat was van andere brommers wel anders en het was zo makkelijk op te voeren en dat werd mijn inkomstenbron om te kunnen crossen; nachten lang vijlen en frezen. In zo’n dikke aluminium cilinderwand waren mooi extra inlaat poortjes te frezen.

 

Een Alfa Giulia was mijn eerste liefde voor een auto. Op de lagere school had ik een boekje gelezen over motoren. Toen er een Alfa Giulia van de schilder die in de molen bezig was mij een blik gunde onder de motorkap was ik verkocht. Zo moest een motor eruit zien; glimmend aluminium blok, bougies centraal in de kop en een dubbele carburateur. En dan het geluid en die blik van de koplampen. Later begreep ik dat ook de gebogen vooruit bijzonder was en dat ondanks een hoekig design de CW waarde beter was dan menig puntige sportwagen. Motoren en design......

Die eerste liefde kon ik vele jaren later kopen. Nadat ik al een 164 v6 3 liter had gehad en de GTV tb v6 2 liter reed. Het blijven allemaal vernuftige stukjes techniek. In die tussentijd heb ik van alles gereden en het leuke is dat de geschiedenis bijna overal terug komt. Of het nu gaat over de T-Ford, onze eerste vrachtwagen en de later Ford’s die we hebben gehad, de oude Buick vrachtwagen of de Jeep die we  o.a. nu rijden. Daarover verderop meer. Italiaanse motoren hebben gewoon iets dat is voor mij duidelijk vanaf het moment dat ik als kind onder de motorkap van die Giulia keek.

En toen kwam er ook het moment dat ik deze Alfa Giulia op het internet tegenkwam. Die wil ik hebben, dat is mijn jeugdliefde. Zogezegd zo gedaan, kon er ook nog wel bij. Heerlijk; mooie techniek en design. Deze 1300 TI uitvoering heeft begin jaren 70 wel een 2 liter motor gekregen wat de auto ten goede kwam; lekker brullen. Wel een modern alarm met startonderbreker in laten zetten zodat de gebruikswaarde wat praktischer is. Verder altijd een genot om in te rijden.

Mijn grootvader reed met zijn broers Amerikaans. Een Buick truck met frontbesturing was na de oorlog wel stoer. Momenteel rijden we vandaag de dag ook stoer in een Jeep. De drempelterreur en  het op sleeptouw nemen van een botenwagen waren de een van de redenen. Met de Alfa GTV was de lol van hardrijden (te druk, niet spiegelen en ook in Duitsland ongedisciplineerd rijgedrag) en de schades die verkeersdrempels veroorzaakte een reden om helaas ook een ander trend te volgen. Helaas heeft Alfa nooit een SUV uitgebracht; anders was het uiteraard de “Alfa Camal” geworden.

Mijn vader reed in een Austin vrachtwagen naast de Ford Cortina prive. Deze echt engelse vrachtwagen kwam uit 1954 en hebben we dik 20 jaar gereden. Heb er veel herinneringen aan; vooral de geluiden zoals de 6 cilinder in lijn  van de langeslagmotor die indrukwekkend op toeren kwam. En als het regende de ruitenwissermotor die je boven je hoofd moest aanzetten (zat binnen aan het dak). Maar ook het stuiteren op de voorbank; er zat geen vering op de voorkant... mijn zusje is er zelfs een keer uitgevallen toen meel wegbrachten. Op schoot bij mijn vader mocht ik voor het eerst leren sturen. Er zat flink speling in de stuuruitslag.... Het enige wat we nu nog hebben is het embleem dat op de motorkap zat (dat moest verwijderd worden).

In diezelfde tijd reden we ook een Ford Transit met een V4 1,8 liter waar ik later ook officieel in mocht rijden. Daarvoor hadden we nog een Ford Cortina automaat gehad, die met een kleine auze werd vervangen door een Ford Taunus en weer later een Ford Sierra. Enfin, onze allereerste auto was ook een Ford, een T-Ford die hierboven staat afgebeeld met mijn overgrootvader. Veel lol en plezier mee gehad en zowel zakelijk als privé functioneel.

Toen de 164 de tien jaar voorbij was, was het tijd voor iets nieuws. Hoewel ik vind het model nog steeds tijdloos. Een geheel ander ontwerp was mijn volgende Alfa een speciale GTV TB V6. Een echte 2+2 sportwagen maar van buiten zelfs iets groter dan de 164. Een schitterend rond design en ook een totaal ander karakter. Spartaans en zo direct als maar weinig auto’s kunnen zijn. De Turbo Boost was even wennen evenals de lage onderuit gezakte zit maar als dat je eigen is kun je wel blazen. Jammer genoeg werd dat op de autobahn ook steeds moeilijker en in eigen land schuurde de GTV steeds regelmatiger over een drempel. Om de kwetsbare delen te beschermen is de voorkant nog wat verhoogd. Enfin, de aardigheid om de auto te gebruiken waarvoor die gebouwd was werd steeds minder. Uit balorigheid en praktische onvrede ook een Jeep gekocht; grof, groot en praktisch.